Yeryüzünde, bizim bilmediğimiz eski çağlarda da uygarlıklar vardı.
Bir tanesi çok ünlü.
Adını biliyorsunuz:
Atlantis!
Atlantis’te yaşayanlar öylesine teknolojiler geliştirmişler ki, insanlar havada uçabiliyorlarmış.
Gün gelmiş meteor çarpmış, ya da nükleer patlama olmuş; Atlantis okyanusun dibine çökmüş.
Kalan son parçasına Kanarya adaları diyoruz.
Atlantis’ten kalan son iz!
Ama Atlantis’ten önce de uygarlıklar vardı dünyada.
Hem de çok gelişmiş uygarlıklar..
Diyorlar ki; bu uygarlıklar, yeryüzünde okyanusların ortasındaki küçük bir kara parçasındaydı.
Dünyadaki büyük kara parçaları yaşanmayacak kadar soğuk yerdeydi.
Kutuplarda!
Bir gün büyük bir deprem oldu.
Deprem günümüz depremleriyle kıyaslanmayacak kadar şiddetliydi.
Birinci deprem -ki Richter ölçeğiyle ifade edecek olursak 12 ila 18 şiddetinde olduğu tahmin ediliyor- insanların yaşadığı kısıtlı kara parçalarındaki binalardan çoğunu yıktı.
Büyük bilim adamları da dahil olmak üzere insanların çoğunu öldürdü.
Dünyanın eksenini değiştirdi.
Şili depremi de dünyanın eksenini değiştirdi biliyorsunuz.
Ama o deprem çok fazla değiştirdi.
O zamanki ekvator, yaklaşık 45 derece güneye kaydı.
Sağ kalanlar bunun kendileri için bir kıyamet olduğunu anladılar.
Ama yapabilecekleri bir şey de yoktu.
Çünkü hava birden soğudu.
Ne zaman gün doğacak, ne zaman batacak hiç kimse bilmiyordu.
Sorabilecekleri bilim adamları da kalmamıştı.
İmkanları ölçüsünde ısınmaya çalıştılar.
Daha önce bunu hiç yapmamışlardı.
Zaten herkes büyük depremin şokunu yaşıyordu.
Dünyanın dönüş şekli değişmişti.
Derken ikinci büyük deprem oldu.
Bu öncekinden de şiddetliydi.
İnsanlar birden havanın çok ısındığını, sonra da çok çok soğuduğunu hissetti.
Yıkıntıların üzeri buzlarla kaplanmıştı.
Adeta güneş top gibi sıçramıştı gökyüzünde..,
Güzelim kıtaları bugünkü Güney Kutbu’nun yerine yerleşmişti çünkü.
Buzlar yükselirken bütün insanlar, hayvanlar ve bitkiler kilometrelerce buzun altında dondular.
Ve unutuldular.
Ta ki küresel ısınma ile Güney Kutbu’nun buzları eriyinceye kadar.
Biliyorsunuz buz, çok iyi bir muhafazadır.
Bir et parçası, buzun altında binyıllarca hiç bozulmadan kalabilir.
Soğukta molekül hareketleri çok yavaşladığından, yıpranma da o oranda yavaşlar.
Güney Kutbu’nun altında, bir zamanlar ekvatora yakın bir coğrafyanın uygarlığı keşfedileceği günü bekliyor.
Kimbilir, belki efsane gerçek olur.
Marduk geçerken eriyen buzulların altından çabuk donduğu için ölmemiş insanlar canlanıverir.
Ola ki yecüc mecüc bunlardır.
Eski uygarlıklar bize çok şey öğretmek için geri dönerler.
Kimbilir?
Çok güzel bir yazı. Keyifle okudum. Teşekkürler